Borowski Grzegorz (1856–1918), inż. mech., pułkownik rosyjski. Syn Edwarda, pułkownika ros. (brata Kaspra i Kazimierza), i Leokadji z Fiedorowiczów, ur. w rodzinnym majątku Radziukach, pow. dziśnieńskiego. Wykształcenie średnie otrzymał w korpusie kadetów marynarki; w r. 1874–6 odbył podróż dookoła świata na szkolnym okręcie żaglowym; następnie zaś wstąpił do inżynierskiej szkoły morskiej w Kronsztadzie, którą skończył z tytułem inż. mech. floty. Po uzupełnieniu we Francji i Anglji studjów z zakresu budowy okrętów rozpoczął pracę jako inżynier rosyjskiej marynarki wojennej. Pracował w stoczniach w Sewastopolu i Mikołajewie, później w Petersburgu. Dokonał szeregu wynalazków i ulepszeń w dziedzinie budowy kotłów parowych. Wydał rozprawę p. t. Wodotrubnyj kotioł sistiemy inż. G. Borowskago (Pet. 1915). Pracując wśród obcych i przedewszystkiem dla obcych, B. nie zrywał ścisłej łączności ze społeczeństwem polskiem, a w rodzinnych Radziukach podniósł gospodarkę rolną. Jego staraniem powstała pierwsza jezdnia z kostki drewnianej przy kaplicy Ostrobramskiej w Wilnie. Zmarł w Petersburgu, gdzie go zaskoczył przewrót bolszewicki.

Brat jego Seweryn (1863–1935), inż. mech., generał rosyjski, wykształcenie otrzymał identyczne co brat; odbył także podróż dookoła świata, a później był inż. mech. na okrętach wojennych. Podczas wojny ros.-jap., w bitwie pod Cuszimą, widząc konieczność kapitulacji wobec zbombardowania przez Japończyków pancernika »Sysoj Wielikij«, na którym się znajdował, zrezygnował z ratunku i zatopił okręt. W ostatniej chwili uratowali go Japończycy, biorąc do niewoli. Po tej wojnie pracował jako kontroler państwowy przy budowie okrętów w Mikołajewie. Później jako emerytowany generał osiadł w majątku żony, Józefowie, pow. brasławskiego, gdzie umarł w r. 1935.

Dokumenty rodzinne, znajdujące się u inż. Jana Borowskiego w Wilnie.

Walerjan Charkiewicz